علفهاي هرز دائمي باغات پسته



ازجمله علفهاي هرز دائمي باغات پسته مي توان به خارشتر ، شيرين بيان ، تلخ بيان ، جغجغه ، کنگر و گلرنگ وحشي اشاره نمود که گياهان اراضي باير بوده و بيشتر در باغهايي رويش دارند که عمليات خاک ورزي و شخم درآنها به خوبي انجام نشده و فواصل آبياري درآنها منظم نيست . علفهاي هرز هريز و قياق ابتدا به صورت لکه اي درباغها ظاهر مي شوند ، انتشار اين علفها از طريق ريزومها و ساقه ها قطع شده توسط ادوات کشاورزي صورت مي گيرد . ترشحات سمي ريزومها موجب ضعف درختان و رشد کم درختان شده و وجود اين علفها رطوبت مناسب جهت رشد ونمو عوامل بيماري زا را در اطراف طوقه درختان بوجود مي آورد . علف هرز گزپيچ ( علف خرس ) درصورت عدم کنترل داخل شاخه ها پيچيده ، با بالارفتن از آنها به شکل چتري روي درختان را پوشانده ، مانع رسيدن نور کافي به درختان و خشکيدن آنها مي شود . انتشار اين گونه به آهستگي انجام شده و قطع وکندن آن در اوايل ظهورش درباغات از انتشارش جلوگيري مي کند . علفهاي هرز يکساله اسفناج باغي ( سلمه چنار ) ، جارو ، سلمه ، کاسني و ترشک در جذب آب و موادغذايي با درختان رقابت کرده ، پناهگاه آفات شده و دربرداشت محصول ايجاد اخلال مي نمايند . علفهاي هرز يکساله چسبک ، جوموشک ، خارخسک و توق و جو وحشي در عمليات داشت و برداشت مشکل ايجاد مي کنند . علفهاي هرز ني ، حلفه ، بارهنگ ( کاردي ) و شيرنرم بيشتر در کانالهاي آبياري و اطراف آنها رشد و درعمليات آبياري و آبرساني اخلال ايجاد مي کنند . علفهاي هرز شور کاکلي ، زارقو ، اسفند و پنيرک ميزبان واسط سنهاي پسته بوده و بايستي قبل از هجوم سنها به باغ از بين برده شوند تا از تکثير و خسارت سنها جلوگيري شود . علفهاي هرز ازمک ( موکو ) و خارشتر ميزبان کنه هاي خانواده اريوفيد هستند ، کنه ها روي اين گياهان تکثير و توسط باد به روي درختان پسته انتشار مي يابند . انگل سس درختي نيز بصورت لکه اي گاهي در باغات پسته ظاهر مي شود . اندامهاي سس داخل درختان پيچيده و موجب خشکيدگي شاخه مي گردد چيدن ، جمع آوري و سوزاندن اندامهاي سس قبل از مرحله گلدهي از انتشار آن جلوگيري مي کند . علفهاي هرز يکساله ، دوره زندگي خود را ازجوانه زدن ، رشد کردن ، به بذررفتن تا مردن را در کمتر از يکسال کامل مي کنند ، کنترل آنها آسان ، ولي بدليل فراواني بذر خفته و انتشار بوسيله بذر و رشد سريع در واقع بيش از کنترل علفهاي هرز دائمي هزينه بر است . علفهاي هرز دوساله ، دوره زندگي خود را در دوسال کامل مي کنند . سال اول ، ابجاد رزت و رشدبرگي کرده و در سال دوم به گل و بذر رفته و بعدا" مي ميرند . اين گياهان براي گل دادن به يک دوره سرما نياز دارند . در دوره رزت و رشد برگي به روشهاي کنترل و سموم علفکش حساس تر هستند . تعداد کمي گونه در اين گروه قراردارند مانند کنگر وحشي ، زلف پير ، هويج وحشي و گل ماهور . علفهاي هرز دائمي بيش از دو تا چندين سال زندگي مي کنند ، تعدادي از آنها توسط بذر و تعدادي توسط اندامهاي رويشي خزنده مانندد ريشه هاي خزنده ، ساقه هاي خزنده روزميني (استولون) و ساقه هاي خزنده زيرزميني (ريزوم) تکثير مي يابند . علفهاي هرز دائمي گل قاصدک ، ترشک ، کاردي و بارهنگ کبير توسط بذر و علف هاي هرز دائمي هريز ( مرغ ) ، ني ، قياق ، شورمرغ ، حلفه ، کنگر صحرايي ، خارشتر ، شيرين بيان ، جغجغه ، ازمک ، گزپيچ ، و پيچک صحرايي توسط اندام رويشي خزنده تکثير مي شوند . کنترل علفهاي هرز دائمي خزنده بسيار مشکل است . چنانچه قسمتهاي هوايي آنها از بين برود ، رشد مجدد توسط اندامهاي زيرزميني انجام مي شود . مبارزه تلفيقي زراعي ، شخم عمقي مکرر همراه با جمع آوري اندامهاي رويشي و کاربرد علفکشها در کنترل آنها موثر مي باشد . بطورکلي 121 گونه علف هرز از باغات پسته جمع آوري و شناسايي شده که ازميان آنها حدود 20گونه علف هرز دربيش از 50 درصد باغات وجود دارند و به عنوان علفهاي هرزعمومي باغات پسته شناخته شده و به شرح زير مي باشند : مرغ ( هريز ) ، خارشتر ، شيرين بيان ، تلخه ، اسفند ( دشتي ) ، شور ، پيچک صحرايي، اسفناج باغي ( سلمه چنار ) ، چسبک ( دوستو ) ، زارقو ، ازمک ( موکو ) ، بارهنگ ( کاردي ) ، کاهوک ، جو وحشي ، سلمک ، هفت بند ، شيرنرم ، خارخسک ، جغجغه و قياق گونه هاي علف هرز غالب در باغات پسته از ميان گونه هاي فوق در درجه اول ، هريز ، خارشتر و اسفناج باغي مي باشند . در درجه دوم گونه هاي غالب عبارت از پيچک صحرايي سلمک ، هفت بند ، شور ، شيرين بيان ، تلخه ، چسبک و زارقو هستند . با توجه به علف هاي هرز عمومي و غالب باغات پسته مي توان نتيجه گرفت که درباغات پسته بيشتر علفهاي هرز زمينهاي باير مانند خارشتر و شيرين بيان و علفهاي هرز مقاوم به شوري مانند زارقو و شورمرغ و سلمه و علفهاي هرز مقاوم به کم آبي مانند اسفناج باغي ، اسفند و جغجغه و خارخسک رويش دارند .