دل من و این تلخی بی نهایت

وقتی که فریاد خواهرانم را در مقابل زندان اوین دیدم و شنیدم که چگونه برای آزادی عزیزانشان غریو الله و اکبر و یا زینب و یا حسین سر می دهند بی اختیار اشکی شور و تلخ دیدگانم را فرا گرفت. شوری که به آب دریا می ماند و تلخی دل همه مادران و همسران و خواهران و برادرانی که اکنون عزیزانشان به گناهی ناکرده در زندان به سر می برند.
بی اختیار شعر لورکا برایم زنده شد که:
این اشک های شور از کجا می آید مادر؟ من آب دریا ها را گریه می کنم آقا
دل من و این تلخی بی نهایت سرچشمه اش کجاست ؟ آب در یاها سخت تلخ است آقا
انتخاباتی که می رفت تا به یکی از نمادهای عزت و افتخار و آزادی و هم نوایی مردم ایران تبدیل شود امروز به تلخی بدل گشت که همه ایران را فرا گرفته است. این تلخی را کسانی به کام مردم ایران تلخ نمودند که تاب تحمل در مقابل سیل خروشان سبز پوشانی را نداشتند که قرار بود موج سبزشان سبزی و طراوت را برای انبوه مردم ایران به ارمغان بیاورد. سبزی که ریشه در الله اکبر و یا حسین مظلومان و ستمدیدگان تاریخ داشته و دارد. این سیل سبز با اراده زر و زور و تزویر که همواره برای یبداد چنگ در چنگ هم می اندازند به تلخی انجامید و اکنون مادران و همسرانی که عزیزانشان در توطئه این مثلت شوم گرفتار آمده اند بیش از هر زمان دیگری رو به سوی او و پاکان در گاهش آورده اند. چرا که گواه تاریخ موید آنست که گوش شنوایی برای شنیدن صدای اانان یافت نمی شود که اگر بود آن جوان بی گناه در زندان بیدادگران شهید نمی شد. این تلخی بی نهایت نه تنها دل مادران و همسران و مردم ایران را آزرد بلکه بر وجدان بشری نیز سایه انداخته است.
مگر می شود مردمی که تا دیروز حماسه آفرینان انقلاب اسلامی بودند پس از یک روز به آشوبگر و بر پا کنندگان فتنه تبدیل شوند؟ این دشوارترین پرسش نسل های امروز و فردای تاریخ از اقتدار گرایانی است که به زر و زور و تزویر متوسل شده اند تا هر صدای مخالفی را در گرداب خود خفه کنند.اما از یاد نبریم که تاریخ بشری گواه دیگری می دهد.