انجمن پارسی زبانان رویان

mola · عضو شده در: 20 Feb 2008 پست: 18

بیاد بیسـت و پنجمین سـالگرد خاموشی احمد ظاهـر

:) :( :) :(

گلي در اوج غـنچه شدن پـر، پـر شـد

قلب پُـر از صفا وصميمت از تپـش باز ماند

طنين حنجره ئ رسـاو روح نواز به خاموشـي گرايد

مطربي با حرکات جذاب، متحرک وژسـت هاي منظم اش که شـور آفـريني مي کرد به يک بارگي از حرکـت ايـسـتاد

و دسـت شـوم مرگ به ربودن زندگي احمد ظاهـر يازيدن گرفـت که نه تـنها اورا به کام مرگ فـروبرد بلکه شـور وهـسـتي را از روح مو سـقـيئ کشـور ما با خود ربود، چه دلهاي که به نبودش سـوگوار وداغـدار گرديدند.

به بهانه بيسـت پنجمين سـال مرگ بلبـل شـو ريده ئ کشـور

احمد ظاهر

23 جوزا 1325 - 23 جوزا 1358

شـخصيت هـنري احمد ظاهـر از جمله پديده ئ تکرار ناشـدني اسـت که با گذشـت بيسـت پنچ سـال از نبودش هـنوز که هـنوز اســت صداي دلنشـين اش به دل ها چنگ ميزند وذوق هاي حسـاس و حتا نوجوانان وجوانان امروزي را مجـذ وب و گر فـتار خود مي سـازد، که اين راز ناشي از پخـتگي وعـشـق بي پايان احمد ظاهر به کار هاي هـنري اش در عـرصه موسـيقي بود که امروز نيز هـر آهـنگ اش با وجودي که سـالهاي متمادي از آن مي گزرد باز هم تازگي و پختگي خود را دارد. در تصنيف هاي که احمد ظاهـر بر گزيده بود، زبان رسـاي شـعـر،جلو هاي مجلل ريتم ها و ميلودي ها که با آهـنگ صد اي فـرح بخـش و گيرای احمد ظاهـر رونق وويـژگي خاص خود را دارد که دلي هـر شـنونده را به آن وا ميـدارد تا دمي از هـمه جنجالهاي روزگار خود را فارغ سـاخـته وبه سـروده ئ که در آواز روح نواز احمدظاهـر جا ن تازه يافـته اســت وآن طنين صدا که تجلیی از بالا ترين کيفـيت وسـوز گـداز موسـيقي اسـت گوش دهـد.

در جامعه ما هـر چند موسـيقي قـدامت تاريخي و ديرينه دارد و تعـدادي زيادي از مردم ماشـنونده هاي خوب موسـيقي اند ولي با آنهم به آواز خوان واهـل طرب به ديده ئ حقارت مي نگرند ،به هـمين دليل با آنکه احمد ظاهـر از آوان نو جواني به موسـيقي عـشـق و علاقهء فـراوا ني داشـت، خانواده و بويـژه پدر احمد ظاهر داکتر عبدالظاهـر فـقـيد بنابر برداشـتیکه از تعـصبا ت حاکم بر روان جامعه داشـت طرفـدار آن نبود که فـرزندش در اين راســتا گام بردارد ولي مجالسـت هاي هميشـگي احمد ظاهـر با مبتکرين موسـيقي آماتور آن زمان که توسـط هـنـرمندان محـبوب کشـور ظاهـر هـويـدا و ديگران تازه به فعاليت هـنري آغاز نموده بودند موجـبات اجازه يافـتن احمد ظاهـر را براي آواز خواني و از جانبي زمينهء خوبي براي رشـد بيشـتر وي مسـاعـد کرد در اين مورد سـال رنگين کمان بخـش فارسـي بي. بي. سي براي افغانسـتان اظهار داشــت: ( روز هاي تازهء آشـنائي با احمد ظاهـر بود و احمد ظاهـر بنابر عـلاقـه وافـري که به موسـيـقي داشـت روز ها با هم يکجا بوديم روزي از روز ها در جريان صحبت احمد ظاهـر گفـت که پـدرم از ادامهء کار هاي هـنري ام رضايت ندارد و حـتا ممانعـت مي کند. من نامه یی به اين متن به داکتر صاحب ظاهـر که در آن زمان صدراعـظم کشـور بود نوشـتم: ( سـلام آقاي داکترظاهـر، ما جوانان اقـدام به کاري در عـرصه موسـيقي نموده ايـم و فـرزنـد شـما احمدظاهـر هم علا قـمند و صاحب اسـتعـداد در اين عـرصه اسـت وميخواهـد دراين راسـتا گام بردارد، اگر اين اقـدام ما از نظر جـناب شـما موثر نيسـت ويا کار خوب نيسـت لطفاً براي ما وعـده ملاقات بدهـيد تا با هم در اين مورد صحبت نما یيم .) نامه را به احمد ظاهـر دادم وگفـتم تا اين نامه را به داکتر صاحب بدهـد. فـرداي آن روز احمد ظاهـر خوش و خندان آمد وگفـت: ( پـدرم هـيچ قـناعـت نمي کرد ولي نامه شـما را خواند، رضا يت نشـان داد که من به فـعاليت هـنري ام ادامه بـدهـم .) احمد ظاهـر درآن زمان متعـلم ليسـه حبيبه بود که با تشـکيل گروه هـنري ليسـه حبيبه در يک کنسـرتي در کابل ننداري لقـب سـتاره حبيبه را نصيب خود سـاخت و بعـد ها به بلـبـل حبيبه شـهـرت يافـت، افـزايـش شـهـرت روز افـزون احمد ظاهـر نتيجهء عـشـق و علاقه خاص او به هـنر موسـيقي و تلاش هـميشـگي او در اين راسـتا بود آنچه عامل دومي به شـهـرت رسـيدن احمد ظاهـر در عـر صه موسـيقي کشـور پنـداشــته ميشـود اجراي کمپـوز هایي از کمپوز سـازان مشـهـور کشور ما )نينواز، ترانه سـاز، خـيال وديگران) اسـت و آنچه به حيث عامل سـومي در روح نوازي هـنر احمد ظاهـر جا دارد، انتخاب اشـعـاري از مولانا جلال الدين بلخي، اسـتاد خليل الله خليلي، نظام وفـا، حافظ و ديگران اسـت. باري پـوهانـد جاويـد در گفـت و گویی با بـر نامه جوانه ها که توسـط احمدغـوث زلمي گـرداندگي ميشـد گـفـته بود: ( احمد ظاهـر در انتخاب شـعـر براي آهـنگ هايش سـخـتگـيـر بود زمانيکه شـعـري را براي آهـنگي انتخاب مي کرد با اهـل ادب به مشـوره مي پر داخـت وحتا شـبها در مورد يک پارچه شـعـر که بايد در قـالب يک آهـنگ جابجا شـود باهم صحبت مي کرديم. )

احمد ظاهـر بنا براينکه پدرش غـرض پاره یی امور رسـمي رهـسـپار کشـور هـند شــد وي هم به آن ديار هـنر پـرور هـمراه با پدر رفـت، چند سـالي که در هـند اقامت داشـت در جهت رشـد و ارتـقای آموخـته هاي هـنري اش در عـرصه موسـيقي از آن ديار نغـمه و سـرود بهـره برد و در حين باز گشـت به موسـيقي کشـور ابتکار ونوآوري را به ارمغـان آورد، تلاش وپشـت کار احمد ظاهـر نويدي بود در جهت يک تغـيیر مثبت از حالت هاي ديرينه و يک نواخت آن به شـيوه هاي جـديد تری. احمد ظاهـر براي هـر ذوقي و ميتوان گفـت براي هـر نسـلي خوانده اسـت. وي باري در مصاحبه یی گفـته بود: ( من طرفـدار نو آوري وتازگي در کار هـنري هـسـتم و هـميشـه تلاش خواهم کرد تا چـيز هاي تازه و نو ارايه نمايم)

يکي از ابتکارات بر جـسـته خيلي جالب احمد ظاهـر اجراي آهـنگ ها هـمراه با آلات موسـيقي شـرقي و غـربي بود که اين حـرکت ابتکاري وي به موسـيقي کـشـورما جان تازه بخـشـيـد.

احمد ظاهـر از ليسـه حبيبه کابل فارغ و تحصيلات عالي اش را در رشـته پـيداگوژي به پايان برد وي وظايف دولـتي ورسـمي هم داشـته، يک زماني در کابل تايمز اجراي وظيفه مي نمود وبعـدها در افغان فلم ولي بيشـترين اوقات اش را وقـف کار هاي هـنري نمود

سـالهاي 50 خورشـيدي احمد ظاهـر لقـب هـنرمند سـال را کسـب کرد و تا پايان عـمرش بر سـکوي هـنرمند پـذيرفـته شـدهء مردم تکـيه زد.

احمدظاهـر در 23 جوزا 1325 ديـده به جهان گشـود وبتاريخ 23 جوزا1358 ديـده از جهان فـرو بسـت، دريغ ودرد که مرگ شـاخه هاي پـر بار گل هاي آرزوي احمد ظاهـر را پـر، پر کرد و علاقـمندان و دوسـتداران اش را در سـوگ نبودش داغـدار سـاخت . ازاحمد ظا هـر توشـه یی بزرگ هـنري به جا مانده اسـت که خود يادي اسـت هـميشـه جا ويدان و ماندگار.

روحـش شـاد باد