ersal shode tvasot agy abdoltvab
تاريخچه فلسطين
برگفته از انترنیت: توسط عبدالتواب

كنعانيان در 2500، عبرانيان در 1805 و فلسطينيان در 1184 ق.م به ارض كنعان در آمدند. كشتار و جنگ هاي بسيار داخلي، عبرانيان را از پيروزي نهايي بر آن دو تا عصر حضرت داوود (ع) بازداشت، ولي دوران پيروزي نهايي بر آن دو تا عصر حضرت داوود (ع) بازداشت، ولي دوران پيروزي آنان نيز زودگذر بود؛ زيرا پس از حضرت داوود (ع) و سليمان (ع)، ميان قوم بني اسرائيل اختلاف افتاد و دو دولت يهودي (اسرائيل و يهودا ) پديد آمدند و به جنگ با يكديگر و همسايگان خويش پرداختند. سرانجام اين دو دولت، به ترتيب در 921 و 701 ق.م مغلوب آشوريان شدند. بابليان پس از پيروزي بر آشوريان، متصرفات آنان در فلسطين را نيز به دست آوردند. در برابر، فارسيان بر بابليان پيروز شدند و كوروش، يهوديان اسير بخت نصر را به ارض كنعان بازگرداند. پس از آن، قدس بارها ميان مقدونيان، مصريان، روميان، ايرانيان و ... دست به دست شد. بنابراين، يهود، اهالي اصلي فلسطين نيستند، بلكه چند صباحي در آن زيسته اند، و حتي در آن تمدني بنا نكرده و بيشتر به خونريزي مشغول بوده اند. چنين رفتاري تا حدودي ريشه در دستورهاي تحريف شده ديني آنان دارد. در كتاب مذهبي آنان مي خوانيم: و اگر با تو صلح نكرده با تو جنگ نمايند پس آن را محاصره كن، و چون يهوه خدايت آن را به دست تو بسپارد جميع ذكوراتش را به دم شمشير بكش. ليكن زنان و اطفال و بهايم و آنچه در شهر باشد يعني تمامي غنيمتش را براي خود به تاراج ببر و غنايم دشمنان خود را كه يهوه خدايت به تو دهد، بخور. با ظهور اسلام، كوشش هايي از سوي مسلمانان براي تصرف فلسطين صورت گرفت كه سرانجام در زمان خلافت حضرت عمر به ثمر نشست. نتيجه اين كه، فلسطين به منطقه اي اسلامي تبديل شد و به ترتيب تحت حاكميت بني اميه، بني عباس، طولونيه، فاطميان، قرامطه و سلجوقيان درآمد. در سال 1095 م. پاپ اوربن و پترس راهب، مسيحيان را براي تصرف قدس فراخواندند. اين امر منجر به آغاز يك سلسله جنگ ( جنگهاي صليبي ) شد كه تا 1291م. ادامه يافت، و طي آن، قدس چند بار به اشغال مسيحيان درآمد. اما از 1291م. تا 1918م. قدس، جز در مدتي كوتاه كه توسط فرانسويان و مصريان اشغال شد، در تصرف عثمانيان بود. شريف حسين ( شريف مكه ) با اعتماد به قول سر هانري مك ماهاناز (1914 تا 1916م. نائب شاه و نماينده انگليس در مصر بود. مصر از 1882م. تحت اشغال انگليسي ها قرار داشت.) مبني بر كمك انگليس به استقلال اعراب، در 1915م. وارد جنگ عليه عثماني شد، و سهم بزرگي از پيروزي متفقين را به خود اختصاص داد. اما انگليسي ها بر اساس قرار داد سايكس ـ پيكو ـ منعقد در 1916م. ـ بخش وسيعي از ممالك عربي و از جمله فلسطين را در اختيار گرفتند، و سپس بر پايه اعلاميه بالفور ـ صادر شده در 1917م. فلسطين را براي تشكيل وطن ملي يهود، به صهيونيست ها وعده دادند. سرانجام، به رغم مخالفت اعراب، كنفرانس سان ريمو (شوراي عالي متفقين 1920م. ) فلسطين را به شرط اجراي اعلاميه بالفور به تحت حمايت انگليس در آورد. در1922م. جامعه ملل نيز كفالت فلسطين از سوي انگيس را، كه متضمن تشكيل وطن ملي يهود، به رسميت شناختن آژانس يهود، مشروع دانستن صهيونيسم و پذيرش مهاجرت يهوديان به فلسطين بود، تصويب كرد. اين اقدامات زمينه هاي تاسيس دولت اسرائيل در 1948م. را فراهم آورد
تاريخ نوين :
سرآغاز تاريخ نوين فلسطين، ريشه در تولد نامشروع اسرائيل و حوادث پس از آن دارد. برخي از مهمترين حوادث اين مقطع تاريخي عبارتنداز:
اعلام موجوديت اسرائيل: سازمان ملل متحده به درخواست دولت انگليس، به منظور بررسي مساله فلسطين و آينده سياسي آن، در 2 آوريل 1947 م. تشكيل جلسه داد كه حاصل آن، تصويب طرح تقسيم فلسطين در 29 نوامبر 1947م. به دو كشور ودولت يهودي و عربي و يك منطقه بين المللي (بيت المقدس) تحت نظر آن سازمان بود. اعلام اينطرح و نيز اعلام تصميم بريتانيا بر خروج فلسطين در 15 مه 1948م. منجر به تشديد اختلاف ميان صهيونيست ها و اعراب فلسطيني شد. سرانجام، صهيونيست ها با پيروزي بر قواي چريكي فلسطيني به رهبري عبدالقادر الحسيني وقاوقچي، در 14 مه 1948 م. استقلال و تاسيس كشور اسرائيل را اعلام كردند.
جنگ هاي پنج گانه: به دنبال اعلام استقلال و تاسيس كشور اسرائيل، ارتش كشورهاي عربي به آن كشور حمله كردند كه حاصل آن، چيزي جز اشغال 77% خاك فلسطين توسط اسرائيل، سرازير شدن 875 هزار آواره فلسطيني به كشورهاي همجوار، به اكثريت رسيدن جمعيت يهودي فلسطين و تثبيت موقعيت اسرائيل نبود. دستاورد جنگ سوئز 1956م. گشوده شدن خليج عقبه بر روي كشتي هاي اسرائيل بود. در جنگ شش روزه 1967 م. صحراي سينا، نوار غزه، كرانه غربي رود اردن، ارتفاعات جولان و تمامي اورشليم (بيت المقدس ) به تصرف اسرائيل در آمد. در جنگ 1973 م. اسرائيل بخش اعظم مناطق اشغالي 1967م. را حفظ كرد. جنگ 1982م. توسط اسرائيل عليه لبنان و چريك ها از لبنان و اشغال بخشي از جنوب آن از كشور از سوي اسرائيل، به پايان رسيد. پيمان هاي صلح: آثار جنگ 1973م. مانند نااميدي رژيم هاي عربي به شكست اسرائيل، ترديد اسرائيل در افسانه شكست ناپذيري خويش در پي شكست اوليه در اين جنگ، احساس نياز روس ها و امريكايي ها به جلب حمايت اعراب و گسترش روابط با آنان و روي كارآمدن حزب كارگر در اسرائيل، موجب گرايش منطقه اي و جهاني به برقراري صلح در خاورميانه گرديد. در اين جهت، نختسين گام با برپايي كنفرانس صلح خاورميانه در ژنو ( 1973م. ) برداشته شد كه با انعقاد پيمان كمپ ديويد در 1979 م. وارد مرحله اي نوين گشت. اين پيمان، به معناي به رسميت شناختن اسرائيل و ناديده گرفتن حقوق مسلم مردم فلسطين بود. مذاكرات صلح خاورميانه با انعقاد پيمان غزه اريحا در 1993م. ، به نقطه اوج پذيرش موجوديت اسرائيل رسيد؛ زيرا بر اساس اين پيمان، ساف ( سازمان آزادي بخش فلسطين ) و اسرائيل يكديگر را به رسميت شناختند و ايجاد يك دولت خودمختار فلسطيني در كرانه باختري رود اردن و منطقه غزه، مورد تصويب قرار گرفت.
انتفاضه:
نااميدي مردم از دولت هاي عربي و ساف براي بازپس گيري فلسطين و تاثير انقلاب اسلامي ايران، روندي نوين از قيام و مبارزه عليه اسرائيل را پديد آورد كه آنرا « انتفاضه » مي خوانند. انتفاضه با هدف رفع اشغال فلسطين، در پاييز 1987م. با نيروي بسيار پا به عرصه حيات سياسي گذاشت، به گونه اي كه حكومت هاي عربي گروههاي فلسطيني را به دنباله روي از خود وادار ساخت، و براي نخستين بار، اسرائيل را با خطري جدي از درون رو به رو كرد. بدين سان، اسرائيل براي نخستين بار، موضعي دفاعي برگزيد و مهاجرت يهوديان به اسرائيل كاهش يافت. از اين رو، اسرائيل كوششي گسترده براي مهار آن آغاز كرد، ولي هيچ يك از اين كوشش ها ( مانند تاسيس دولت خودگردان فلسطين ) تاكنون نتوانسته است انتفاضه را سركوب يا متوقف كند. اهميت سوق الجيشي برخلاف آنچه صهيونيست ها ادعا مي كنند، طرح نخستين تاسيس يك كشور يهودي در فلسطين، از آنان نيست، بلكه طراحي اصلي، قدرت هاي استعماري بوده اند. به بيان ديگر، پيشنهاد يهود سازي فلسطين از سوي فرانسه و انگليس و پيش از توصيه تئودور هرتصل، پايه گذار صهيونيسم ( 1904 م. ) در كنفرانس 1897م. بال سوئيس مطرح شد. اين نشان از اهميت استراتژيك سرزمين فلسطين براي دولت هاي استعمارگر دارد. فلسطين به دليل قرار داشتن در قلب امپراتوري عثماني و مجاورت (با) درياي مديترانه و كانال سوئز، منطقه بسيار پرمنفعتي براي اروپايي ها به شمار مي آمد... (زيرا) كه قلمرو عربي امپراتوري عثماني بر سر راه هاي هندوستان و شرق آسيا و خليج فارس قرار داشت... آمريكا به ويژه در سالهاي دهه 1930م. به اهميت منافع استراتژيك نفت در عربستان سعودي و خليج فارس پي برد و ... از سوي ديگر كشورهاي خاورميانه و به ويژه جهان عرب مي توانستند به بازارهاي خوبي جهت مصرف كالاهاي امريكا تبديل شوند. اين منافع متقابل باعث شد تا پس از برپايي كنفرانس صهيونيست ها دره تل بيلت مور نيويورك در 1942م.، دولت امريكا حمايت كامل خود را از سياست جديد جنبش صهيونيسم براي تبديل فلسطين به يك كشور يهودي اعلام كند. وانگهي، به اعتراف هرتصل، يهوديان نمايندگان تمدن غرب خواهند بود كه قادرند به گمان او، پاكي نظم و رسوم منزه غرب را به گوشه طاعون زده شرق، يعني فلسطين، به ارمغان آورند. دولت اسرائيل و سرزمين اسرائيل براي صهيونيست ها نيز از اهميتي بسيار برخوردار است. جنبش صهيونيسم، دو دليل تاريخي و مذهبي در رابطه با تاسيس كشور اسرائيل در فلسطين ارائه داده است. ( دليل اول ) مورخان صهيونيست معتقدند تاسيس اسرائيل در واقع بازسازي حكومت باستاني قوم يهود است كه در اثر هجوم بيگانگان در سده پنجم قبل از ميلاد نابود شد ( دليل دوم ) بازگشت يهوديان به فلسطين و بناي دولت جديد تحقق وعده الهي (است) كه از سوي خداوند به سوي بني اسرائيل داده شده است. در بخشي از اعلاميه تاسيس دولت اسرائيل، در اين باره آمده است: سرزمين اسرائيل محل ولادت يهود بود. هويت معنوي، مذهبي و ملي آن ها در اين جا شكل گرفت. در اين جا بود كه به استقلال دست يافتند و فرهنگي خلق كردند كه اهميت ملي و عالم گير داشت.. در اين جا بود كه تورات را نوشته، به جهان عرضه داشتند. اما صهيونيست ها دلايلي معتبر براي تائيد ادعاهاي تاريخي و مذهبي خويش به دست نداده اند و حتي برخي يهوديان و صهيونيست ها، صحت اين ادعاها را رد كرده اند. از ديگر دلايل اهميت استراتژيك فلسطين اشغالي، همجواري آن با تنگه هاي استراتژيك جهان است. اسرائيل در همسايگي با تنگه هاي بسفر، داردانل، باب المندب و به ويژه، طولاني ترين كانال آبي جهان و كوتاه ترين راه دريايي ميان اروپا و آسيا، يعني تنگه سوئز قرار دارد. حتي فلسطين از طريق ساحلي كوچك در بند ايلات ( عيلات ) واقع در خليج عقبه، به درياي سرخ و از آن طريق با كانال سوئز مرتبط است؛ كانالي كه اهميت آنرا مي توان از سخنان ارنست رنان، نويسنده مشهور فرانسوي، خطاب به سازنده كانال سوئز، فردينالد دولسپس، دريافت: آنچه شما ساخته ايد، نه تنها دو دريا را به هم وصل مي كند، بلكه يك كانال ارتباطي بين اقيانوس هاي دنياست. اهميت آن از لحاظ دريانوردي چندان شكوهمند است كه هنگام جنگ هر كس آزرومند در اختيار داشتن آن است. فلسطين براي جهان اسلام نيز داراي اهميتي بسيار است؛ زيرا در قلب خاورميانه و جهان اسلام جاي دارد؛ منطقه اي كه طولاني ترين و پيچيده ترين منازعه قرن بيستم ميلادي، يعني اختلاف اعراب و اسرائيل در آن روي داده است. فلسطين، كه در هسته مركزي ممالك عربي واقع است، كشورهاي عربي آسيا را به كشورهاي عرب زبان افريقا متصل مي كند و راه ارتباط و اتصال زميني جزيره العرب به درياي مديترانه و اقيانوس ها و كشورهاي اروپايي به شمار مي رود. از اين رو، تاسيس اسرائيل در فلسطين، جهان عرب را به دو بخش جغرافيايي تقسيم و راه ارتباطي آن را قطع كرده است. همچنين، فلسطين زادگاه و زيست گاه شماري از پيامبران الهي، يادآور پيروزي مسلمانان بر صليبيان و قبله گاه اول و معراج گاه پيامبر اكرم (ص) است. بنابراين، هرگونه ادعا و منازعه بر سرآن، غرور ديني مسلمانان را جريحه دار مي كند. چنان كه گذشت، فلسطين زادگاه و آرامگاه بسياري از پيامبران است؛ مثلاً شهر الخليل، در 32 كيلومتري جنوب شرقي بيت المقدس، مدفن حضرت ابراهيم (ع)، همسرش ساره، اسحاق و يعقوب (ع) است. عيسي مسيح (ع) در شهر افراته بيت اللحم در 10 كيلومتري بيت المقدس به دنيا آمده است و در شهر ناصريه زيست و در همان جا به پيامبري رسيد. عكا، مركز فعاليت بهائيان دنياست، و قبر علي محمد ميرزا ( علي محمد باب ) در آن جاست، و همچنين، قبر ميرزا حسين علي بهاء، امام و پيغمبر دروغين و خداي حزب جاسوس بهائي در شهر حيفاست. بيت المقدس يا اورشليم (شهر صلح و آرامش )، نزد پيروان سه دين يهودي، مسيحي و اسلام داراي اهميت است. برخي از مهمترين اماكن مذهبي يهوديان، چون ديوار ندبه، كوه صهيون يا صيون ( پر آفتاب )، مقبره حضرت داوود و سليمان نبي (ع) در بيت المقدس قرار دارند. مقدس ترين مكان مذهبي و زيارتي مسيحيان، يعني زادگاه حضرت مسيح (ع) در بيت اللحم است. قدس نخستين قبله مسلمانان و مسجدالاقصي، محل معراج پيامبر است. زبان رسمي آنان، عربي و عبري است. مساحت فلسطين اشغالي 20700 كيلومتر مربع است كه بيش از نيمي از آن فلات و كوه است. از اين رو، بيشتر جمعيت فلسطين در مناطق پست و حاصل خيز ساحلي زندگي مي كنند. جمعيت اسرائيل غاصب 4882000 نفر است كه سه پنجم آن را جوانان كمتر از 30 سال، به خود اختصاص داده اند. اين در حالي است كه يك سوم اين جمعيت، يهودياني هستند كه از ديگر كشورها به اسرائيل مهاجرت كرده اند. برابر، شماري بسيار از جمعيت بومي فلسطين، در كشورهاي ديگر آواره اند. هم اكنون اين كشور به وسيله نظام جمهوري اداره مي شود، و رئيس جمهور به مدت پنج سال از سوي تنها مجلس كشور، كه 120 عضو دارد، انتخاب مي گردد، اما طول مدت نمايندگي مجلس، چهار سال است. همچنين، فلسطين اشغالي، از ويژگي هاي اقتصادي زير بهره مند است:
1) منابع گازي در بحرالميت كه پست ترين گودال جهان به شمارمي رود، كشف شده است.
2) در حوزه كوچكي در جنوب شرقي اشدود نفت استخراج مي شود.
3) يكي از دو لوله اي كه نفت عراق را به مديترانه مي‌رساند، به بندر حيفا وصل مي‌شود.
4) اسرائيل غاصب در زمينه اقتصادي از پيشرفته ترين كشورهاي خاورميانه است و صنايع آن را الكترونيك، ماشين سازي و اسلحه سازي تشكيل مي دهد.
5) بحرالميت غني ترين معادن پتاس جهان را دارا است. افزون بر اين، منابع غني منگنز، سديم، برومين نيز در اين درياچه يافت مي شود.