--------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------
تو باغچه وسط میدون، رو یه نیمکت
مردی نشسته که وقتی رد میشین صداتون میکنه
عینک به چشمشه و لباس طوسی کهنه ای به تنش
ته سیگاری به لبش.
نشسته و
وقتی دارین رد میشین صداتون میزنه
یا خیلی ساده به تون اشاره می کنه.

نبادا نیگاش کنین
نبادا محلش بدین
باید ردشین
جوری که انگار ندیدینش
که انگار اصلا صداشو نشنفتین
باید قدما رو تند کنین و بگذرین
اگه نیگاش کنین
اگه محلش بزارین
به تون اشاره می کنه و ، اون وخ
دیگه هیچی و هیچکی
نمو تونه جلودارتون بشه که نرین نگیرین تنگ دلش بشینین .

اون وخ نگاتون می کنه و لبخندی می زنه و
شما حسابی عذاب می کشین
سخ تر عذاب می کشین و
اون بابا همین جور لبخند می زنه و
شمام درست همون جور لبخند می زنین و
هرچه بیشتر لبخند بزنین، بیشتر عذاب می کشین و
هرچه بیشتر عذاب بکشین، بیشتر لبخند می زنین
چیزیه که چاره پذیرم نیس ،
و همون جا می مونین
نشسته
یخزده
لبخندزنون
رو نیمکت.

اون دور و بر بچه ها بازی می کنن
رهگذرا می گذرن آروم
پرنده ها می پرن
از این درخت
به اون درخت،
و شما همونجا می مونین رو نیمکت و
می دونین
می دونین که دیگه
بازی بی بازی مثل بچه ها ،
می دونین که دیگه هیچوقت خدا
نخواهین رفت پی کارتون، آروم، مثل این رهگذرا،
که دیگه هیچ وقت خدا نخواهین پرید
سر خوش مثل این پرنده ها .



ژاک پره ور
برگردان : احمد شاملو