اقدامات امارات متحده عربی برای ترمیم چهره خود در آمریکا

در بهار سال ٢٠٠٦ (١٣۸۵) دو حزب دمکرات و جمهوریخواه آمریکا در مورد مقوله ای به اشتراک نظر رسیدند. این مقوله خط مشی جنگ عراق، اصلاحات مربوط به مهاجرت در مرزها، و یا توافق در مورد جزئیات مربوط به مالیات نبود. بلکه این دو حزب به اتفاق هم مخالفت خود را با دادن اختیار اداره بنادر شهرهای فیلادلفیا، بالتیمور، میامی، نیواورلئان، نیوآرک و نیویورک به "شرکت بنادر جهانی دوبی" مخالفت کردند. شرکتی که به امارات متحده عربی تعلق داشت.

شرکت نامبرده پس از آن امتیاز اداره این بنادر را به دست آورد، که در پاییز ٢٠٠۵ (١٣۸٤) شرکت انگلیسی "دریانوردی بخار شبه جزیره ای و شرقی" را خرید. گرچه "کمیته سرمایه گذاریهای خارجی در ایالات متحده آمریکا" که از نفوذ فراوانی برخوردارست با معامله با شرکت بنادر جهانی دوبی موافقت کرده بود، اما وقتی خبر این موضوع انتشار یافت فریاد اعتراض سیاستمداران هردو حزب مورد اشاره به آسمان بلند شد.



زیرا درست یا غلط، ترسی عمیق به وجود آمد که اداره بنادر آمریکایی توسط شرکتی که مالک آن اعراب باشند، می تواند برای امنیت ملی ایالات متحده پیامدهای خطرناکی داشته باشد.

در همین راستا "پیتر کینگ" عضو جمهوریخواه مجلس نمایندگان از نیویورک، استدلال کرد: "اداره بنادری که در خاک آمریکا قرار دارند به دست شرکتی متعلق به کشوری که القاعده در آن حضوری چنین قوی دارد"، کار غلطی است. اشاره او به این حقیقت بود، که دو تن از مهاجمان یازده سپتامبر (بیست شهریور) اهل دوبی بودند.



از جانب حزب دمکرات نیز سناتورها "جو لیبرمن" و "کارل لوین" به همراه دو همکار جمهوریخواه خود، نامه ای به "مایکل چرتاف" وزیر امنیت داخلی نوشتند و مدعی شدند که امارات متحده عربی به طور تاریخی "پایگاه عملیات مالی تروریسم" بوده است.


آقای وین وبر نماینده سابق ایالت مینسوتا یکی از اولین شخصیت هایی بود که با رقمی معادل ٦۵٠٠٠ دلار در ماه برای ترمیم وجهه شرکت بنادر جهانی دوبی به استخدام آن شرکت در آمد


سرانجام شرکت نامبرده به جای خطرپذیری ورود به یک مبارزه مهم جهانی، تصمیم گرفت در زمستان همان سال (حق) اداره بنادر آمریکایی خود را به "گروه بین المللی آمریکا" بفروشد و به بحران سیاسی خاتمه دهد.

اینک مردم عادی آمریکا آن جریان را فراموش کرده اند. اما این مسئله در امارات متحده عربی یعنی امیر نشینی مرکب از هفت کشور حوزه خلیج فارس با ٤ میلیون و ٤٠٠ هزار نفر جمعیت، تاثیراتی مهم داشته است. به طوری که اخیرا طبقه سیاسی و تجاری امارات شدیدا نگرانند که مبادا آن شکست مربوط به شرکت مورد اشاره، سابقه ای منفی در معاملات عمده تجاری آتی کشورشان محسوب گردد. چراکه امارات در وضعیتی منحصر به فرد قرار دارد که بتواند نه تنها مهم ترین بازیگر اقتصادی خاورمیانه شود، بلکه چنین موقعیتی را در سطح جهان نیز کسب نماید.



تا پیش از آنکه در سال ١٩٦٢ (١٣٤١) در ابوظبی یعنی یکی از هفت شیخ نشین مورد اشاره نفت کشف شود، سال های سال مردم فقیر امارات از راه ماهیگیری و کشاورزی امرار معاش می کردند. اما از آن سال به بعد اقتصاد رشد نموده و احتمالا مهمتر از همه اینکه از طریق گردشگری، ملک و املاک، و شبکه های مالی توسعه پیدا کرده است.


همچنین در حالی که بیشتر کشورهای صاحب نفت منطقه تنها بر صادرات این منبع طبیعی اتکاء دارند، رهبری امارات متحده عربی دلارهای حاصل از فروش نفت خود را در صنعت خدمات داخلی و خارجی سرمایه گذاری کرده است. بهترین نمونه این صنعت، هتل های در سطح استاندارد جهانی هستند که در مناطقی چون دبی و ابوظبی سر به آسمان کشیده اند و در سال ٢٠٠٦ (١٣۸۵) ٢/٣۵ درصد تولید ناخالص ملی آن کشور را تشکیل می دادند. ازجمله این هتل ها "برج العرب" دوبی می باشد، که در جهان بزرگترین محسوب می شود.

رهبران امارات متحده عربی علاقمندند با سرمایه گذاری در داخل و بازارهای خارجی به ویژه غربی، به رشد قدرتمند خود ادامه دهند. بنابراین شگفت آور نیست که تجربه سال ٢٠٠٦ (١٣۸۵) شرکت بنادر جهانی دوبی، برای بسیاری از آنان به منزله زنگ خطر بوده باشد. زیرا در همان زمان نیز "محمد شرف" مدیر این شرکت در مصاحبه ای گفت: "ما باید به آمریکایی ها این آگاهی را بدهیم که واقعا شرکتی جهانی هستیم، و تمایل نداریم وارد حیطه هایی شویم که احساس کنیم مشتری هایمان حس می کنند باید نگران مسئله امنیت خود باشند."



گرچه محمد با سخنانش فلسفه شرکت خودش را توضیح می داد، اما احساس او بازتاب بسیاری از دیدگاه های مشابهی است که در سایر کسب و کارهای امارات وجود دارد. چراکه رهبران دوبی آشکارا در مورد وجهه خود در جهان و به ویژه در ایالات متحده آمریکا نگرانند. زیرا آنها پس از شنیدن مباحثی که در بهار ٢٠٠٦ (١٣۸۵) در کنگره آمریکا جریان داشت، دلواپس این هستند که این مواضع بر رشد اقتصادی و سرمایه گذاری های بزرگ پرشمارشان در سراسر جهان تأثیر منفی بگذارد.

آقای وین وبر نماینده سابق ایالت مینسوتا یکی از اولین شخصیت هایی بود که با رقمی معادل ٦۵٠٠٠ دلار در ماه برای ترمیم وجهه شرکت بنادر جهانی دوبی به استخدام آن شرکت در آمد. وین وبر لابی گری است در "خیابان کی".

ورود به خیابان کی

سال هاست که "خیابان کی" با صنعت لابیگری آمریکا مترادف شده است. چراکه بیشتر شرکت های صاحب نفوذ در این قسمت از واشنگتن واقع شده اند. مشاغل و سازمان هایی که تقریبا در مورد تمامی مسائل مورد علاقه خود صاحب نفوذ هستند، می توانند لابی ها را به استخدام خویش درآورند. اما چنین کاری خرج دارد، و به ویژه در خیابان کی این مخارج بالا هستند.


شرکت لابی گری اسپنسر آبراهام نه تنها با امارات متحده عربی، بلکه با کل منطقه خلیج فارس بستگی ها و پیوند های زیادی داراد


"جفری اچ بیرنبام" از نشریه "واشنگتن پست" اخیرا به سه مقوله ذی نفوذ اشاره کرده، که به رشد صنعت لابیگری منجر شده است. این سه، اندازه فزاینده دولت مرکزی، نفوذ جمهوریخواهان در کاخ سفید و کنگره، و علاقه بسیاری از صاحبان مشاغل و سازمان ها به داشتن لابی هاییست که در چنین جو رقابت آمیزی برایشان کار کنند.



خاندان سلطنتی، مقامات دولتی و رهبران مشاغل و تجاری امارات متحده عربی هم اخیرا به قدرت صنعت لابیگری پی برده اند. آنها فهمیده اند که این صنعت می تواند چه تأثیر مهمی در شکل دادن به نقطه نظرات و مواضع مثبت در قبال کشورشان در آمریکا، داشته باشد. بنابراین پول و وقت زیادی را برای بانفوذترین و قدرتمندترین شرکت های خیابان کی خرج کرده اند. از جمله این شرکت ها می توان به "جانسون مدیگان" اشاره کرد.



هر یک از این شرکت ها دارای افراد زیادی هستند. اما به ویژه "اسپنسر آبراهام" از بسیاری جهات، در بین شرکت های لابیگری نمایندگی هواداران وجهه امارات متحده عربی را به عهده دارد. ریاست و ریاست هیئت مدیره این شرکت، با اسپنسر آبراهام سناتور پیشین از ایالت میشیگان و وزیر انرژی در نخستین دولت رئیس جمهور جرج بوش می باشد. شرکتی که نه تنها با امارات متحده عربی، بلکه با کل منطقه خلیج فارس بستگی ها و پیوند های زیادی داراد.



بنابر منابع موجود در روابط عمومی این شرکت، مأموریت آن "استفاده از تجربیات ما برای فراهم آوردن زمینه راهنمایی های راهبردی و ارائه کمک های عملی برای مشتریانی است، که در پی موقعیت ها و راه حل ها در بازارهای جهانی و آمریکا می باشند."

منابع، فوت و فن ها، و ارتباطاتی را که ابراهام در خلال مدت کاریش در دولت بوش کسب کرد و گسترش داد، به وی این اجازه را داده که از زندگی دولتی به یک زندگی بسیار پرسود در بخش خصوصی انتقال یابد. البته این جاده از کاخ سفید تا خیابان کی، به هیچ روی در واشنگتن نادر نیست.

تارنمای شرکت نامبرده و مواد توسعه و ترفیع دهنده موجود در آن، شامل بسیاری از تصاویر دیدارها و مشاوره های آقای آبراهام با رئیس جمهور جرج بوش و معاون وی دیک چینی می باشد. این عکس ها بدون تردید به مشتریان بالقوه یادآوری می کند، که آقای آبراهام در زمان حضور در دولت تا به چه رده هایی دسترسی داشته است.



لابی هایی مانند آقای آبراهام برای پیش بردن مقاصد خود، از روش های گوناگونی استفاده می کنند.

"پیتر اچ استون" که به طور مستمر و گسترده در مورد صنعت لابیگری قلم می زند، اخیرا مقاله ای در مورد ارتباطات امارات متحده عربی با جهان لابی کردن برای نشریه "نشنال جورنال" نوشته است. بر اساس این مقاله، روش های لابیگری شامل "ترتیب دادن سفر به امارات برای اعضای کنگره آمریکا و کارشناسان آگاه به جزئیات سیاست های جاری و بالقوه دولت، حمایت از رخدادهای فرهنگی در واشنگتن، و تبیین امارات به عنوان عنصری حیاتی برای اقتصاد و امنیت ملی آمریکا" می باشد.



ایجاد ارتباط و باور در باره امارات متحده عربی در آمریکا، روندی مشکل، پیچیده و گران است.

با اینحال با توجه به ترس شدید موجود در ایالات متحده در مورد امنیت ملی که در جریان شرکت بنادر جهانی دوبی برملا شد، رهبران امارات مسئله ایجاد چنین ارتباط و باوری را راهبردی ضروری تلقی می کنند. حالا چه این کار از طریق طراحی یک تارنمای رنگارنگ مانند "روابط امارات متحده عربی و آمریکا" متعلق به "گروه هاربور" انجام شود، و یا با ایجاد دفتر خاورمیانه و آفریقای شمالی در دوبی از قبیل دفاتر شرکت لابیگری گامپ، صورت پذیرد.

تارنمای مورد اشاره لاف می زند که "امارات متحده عربی ستونی قوی برای صلح، ثبات و رشد در خلیج عربی (فارس) است".


با توجه به ترس شدید موجود در ایالات متحده در مورد امنیت ملی که در جریان شرکت بنادر جهانی دوبی برملا شد، رهبران امارات مسئله ایجاد ارتباط و باور در مورد کشور خود را راهبردی ضروری تلقی می کنند


هدف شرکت های مذکور نیز همان نشان دادن ارزش و اهمیت امارات متحده عربی، به بازارهای آمریکایی و جهانی می باشد.



مطالب زیادی نیز در مورد نیاز آمریکا به ترمیم وجهه خود در خارج نوشته شده است. این مطالب که به ویژه از هنگام حمله سال ٢٠٠٣ (١٣۸٢) به عراق به رشته تحریر در آمده اند، دیدگاه هایی را در سراسر جهان تقویت می کنند که آمریکا ابرقدرتی جنگ طلب می باشد. به همین سبب در سال ١٩٩٩ (١۳۷۸) در وزارت خارجه این کشور مقام جدید "معاون دیپلماسی و امور عمومی" ایجاد شد، تا کوشش ها برای بهبود وجهه آمریکا در خارج از این کشور را هماهنگ کند. تاکنون نتایج کار این معاونت قابل توجه نبوده است.



اما امارات متحده عربی وضعیت اقتصادی، منابع گسترده و یا نفوذ دولت آمریکا را ندارد، تا مخارج رشته عملیات روابط عمومی خود را برای جذب سرمایه گذاران بالقوه بپردازد. بنابراین برای نشان دادن قابلیت های بالقوه خود در اقتصاد جهان، به صنعت لابیگری روی آورده است. (کوشش ما برای تماس با سفارت امارات متحده عربی در واشنگتن و آگاهی از نقطه نظرات آنها، به نتیجه نرسید.)



با تمامی این اوصاف، لابی های پرقدرت الزاما نمی توانند معجزه کنند. مثلا همین سپتامبر گذشته وقتی یک شرکت متعلق به دوبی ۹/١۹ درصد سهام مربوط به بازار برق "اتحادیه ملی واسطه های ایمنی مظنه خودکار" در نیویورک، و ۲۸ درصد سهم های "بازار سهام لندن" را خریداری کرد، واشنگتن نگرانی خود را نشان داد. در این پیوند سناتور دمکرات "چارلز شومر" از ایالت نیویورک اظهار داشت که این سرمایه گذاری بزرگ "سبب ایجاد پرسش های مهمی می گردد، که باید به آنها پاسخ داده شود."
اینک باید صبر کرد و دید که آیا هربار که امارات متحده عربی در بازارهای غربی سرمایه گذاری می کند، ضرورت دارد که خودش و لابی های در استخدامش وارد نبردی فزاینده با روابط عمومی شوند؟



با این حال با توجه به میزان پیشرفت های این اتحادیه متشکل از امیرنشین های فقیر پیشین در خلال کمتر از نیم قرن، می توان گفت احتمالا آنچه امارات متحده عربی اینک با آن روبرو می باشد، بهایی است که برای موفقیت خود می پردازد.



واشنگتن پریزم

---------------